Krótki esej o filozofii tęsknoty

Zapewne tylko nieliczni zastanawiają się nad tym, czym w swej istocie jest tęsknota i jak ją zdefiniować. Nie ma w tym zresztą nic dziwnego, gdyż człowiek najczęściej zaczyna o niej myśleć niejako przy okazji popadnięcia w sidła tego uczucia. Ma zaś ono to do siebie, że kiedy się pojawia, to paraliżuje i przytłacza, tak iż przestajemy być zdolni do konstruktywnego myślenia. W skrajnych wypadkach nasze życie staje się wówczas jedną wielką tęsknotą. Uczucie, o którym mowa, przeradza się w jedyną znaną nam rzeczywistość.

Niezwykle trafnie wyraziła to Olga Tokarczuk, charakteryzując tęsknotę jako stan, w którym nasze życie wymyka się nam z rąk. Tracimy wtedy nad nim kontrolę, niejako rozpada się ono na naszych oczach. Tragiczne jest przy tym to, że mamy świadomość tego, co się dzieje, ale tak naprawdę możemy być tylko biernymi obserwatorami destrukcji, jakiej stopniowo wówczas podlegamy.

Robina Attfielda etyka ochrony indywiduów

Modelowym przykładem teorii z zakresu współczesnej etyki środowiskowej jest propozycja, jaką wysunął Robin Attfield – brytyjski filozof i wykładowca Cardiff University. W swoich rozważaniach podejmuje on typowe dla ekoetyki tematy, a koncepcja, którą rozwija, okazuje się ważnym głosem w debatach dotyczących ochrony środowiska.

Attfield opowiada się za obiektywizmem aksjologicznym i poszerzeniem kręgu przedmiotów moralności o byty nieosobowe – przede wszystkim zwierzęta pozaludzkie, ale też pozostałe organizmy wchodzące w skład przyrody ożywionej, nawet nieposiadające zdolności sensytywnych. W budowaniu swego systemu etyki inspiruje się konsekwencjalizmem.