Szczury Tobruku

Podczas kampanii w Afryce wojska śp. marsz. Erwina Rommla nie potrafiły zdobyć Tobruku, stolicy Cyrenajki, bronionego przez dobrze zagrzebanych w gruzach Australijczyków, Brytyjczyków, Nowo-Zelandczyków – i Polaków z Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Niemcy przebąkiwali coś o „szczurach Tobruku” – i to określenie do dziś jest przez tych kombatantów używane z dumą.

Zostawmy na razie szczury na boku i zajmijmy się ludźmi. Załóżmy, że np. h. Robert Biedroń (CEP, „Wiosna”) wygłosiłby takie zdania:

Wielkanoc w czasach pandemicznej tyranii

W zeszłym roku, po raz pierwszy w erze chrześcijańskiej, hierarchia katolicka podjęła decyzję na tyle niepojętą co pożałowania godną, a polegającą na ograniczeniu uroczystości wielkanocnych, idąc w ślad za oficjalną propagandą pandemiczną.

Wielu wiernych, ograniczonych restrykcjami, które okazały się nieskuteczne i szkodliwe, zostało zmuszonych do duchowej wspólnoty z Najświętszą Ofiarą wyłącznie za pośrednictwem komputera.

Nauka społeczna Kościoła w przedwojennych polskich czasopismach katolickich

Zwolennicy Janusza Korwin-Mikke oburzyli się niedawno słowami papieża Franciszka, kiedy stwierdził on, skądinąd słusznie, iż prawo do własności prywatnej nie jest absolutne ani nietykalne. Jak natomiast na własność prywatną czy na inne zagadnienia społeczno-ekonomiczne zapatrywali się przedwojenni polscy teologowie? Niniejszy artykuł będzie krótkim przeglądem przedwojennej prasy katolickiej.

Wyróżnić należy tu przede wszystkim następujące tytuły: „Przegląd Powszechny”, „Ateneum Kapłańskie”, „Prąd”, „Przewodnik społeczny”, „Ruch Katolicki”, „Verbum”, „Kultura”. Czasopisma te nie wyczerpują co prawda pism godnych uwagi, jednak należą do najważniejszych i najbardziej reprezentatywnych.

Wszystkie powyższe czasopisma uważały katolicką doktrynę społeczną za obowiązującą. Podstawą były rzecz jasna encykliki papieskie, „Rerum novarum” papieża Leona XIII oraz